Παιδιά ενός κατώτερου Θεού;

Εκτύπωσε αυτό το άρθρο

Προς:
Δήμαρχο Ροδίων κ. Χατζή Χατζηευθυμίου

Κοινοποίηση:
Χαράλαμπο Κόκκινο, Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου
Γιάννη Μαχαιρίδη, Νομάρχη Δωδεκανήσου
Μιχάλη Κορδίνα, Πρόεδρο ΤΕΔΚ Δωδεκανήσου
 

Φίλε κ. Δήμαρχε
Αφορμή για να σου αποστείλω αυτή την επιστολή αποτέλεσε ένα ρεπορτάζ για τον καταυλισμό των Τσιγγάνων που παρουσίασε τις προηγούμενες μέρες τοπικό κανάλι. Μέσα από τις εικόνες αυτό που με ακούμπησε περισσότερο, ήταν η κραυγή αγωνίας μιας γυναίκας του καταυλισμού. «Άνθρωποι είμαστε και όχι σκυλιά. Να δούμε και εμείς μια άσπρη μέρα.». Λίγα λεπτά αργότερα το ίδιο κανάλι πρόβαλε ένα spot για την προσπάθεια κοινωνικής ευαισθητοποίησης που κάνουν συμπολίτες μας σχετικά με τα αδέσποτα ζώα του νησιού. Και αναρωτήθηκα. Τελικά ποια είναι η σκυλίσια ζωή. Αυτή των ζώων για τα οποία η κοινωνία μας, καλώς πράττει που σκέπτεται πως πρέπει να τα φροντίσει και να τα περίθαλψη, η αυτή των παιδιών των καταυλισμών που τόσα χρόνια τώρα, η ίδια κοινωνία δεν θέλησε να τα αντιμετωπίσει έστω όπως και τα αδέσποτα σκυλιά του νησιού.
Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες την προσωπική σου αγωνία για το θέμα των Τσιγγάνων και την βούληση σου να πάρεις το κόστος για να βρεθεί επιτέλους μια λύση με τον καταυλισμό, αποφάσισα να σου καταθέσω κάποιες σκέψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα. Να διευκρινίσω εξ αρχής ότι η επιστολή αυτή εκφράζει την ανάλογη με την δική σου αγωνία μιας κίνησης πολιτών της Ρόδου που αποφάσισε να κάνει την επανάσταση της δικής της κοινής λογικής, γιατί έχουμε κουραστεί να ακούμε από παντού για αυτή και από πουθενά να μην την βλέπουμε να έρχεται.
Παρακολουθώντας την πορεία των ανθρώπων αυτής της φυλής, η δική μας κοινή λογική λέει ότι οποιαδήποτε πρόταση για μετεγκατάσταση τους για να έχει προοπτική και διάρκεια πρέπει να συνδυασθεί και με την παράλληλη επαγγελματική τους αποκατάσταση που θα τους εξασφαλίζει την προοπτική οικονομικής επιβίωσης. Για να γίνει δε αυτό απαιτείτε να υπάρξουν ευκαιρίες για απασχόληση. Αυτό που όλοι βλέπουμε είναι πως αυτοί οι άνθρωποι ασχολούνται με το να συγκεντρώνουν και να εμπορεύονται μέταλλα για ανακύκλωση. Γιατί λοιπόν να μην τους οργανώσουμε εμείς οι υπόλοιποι για να το κάνουν με πιο αποδοτικό για αυτούς τρόπο. Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό και ποια είναι η πρόταση μας.
Να συσταθεί μια αστική μη κυβερνητική και μη κερδοσκοπική εταιρεία που θα έχει ως σκοπό της την ένταξη στον κοινωνικό ιστό μειονοτικών ομάδων αυτής της μορφής. Ιδέα καθόλου καινούργια αφού και πριν μερικά χρόνια είχε εκφραστεί ως σκέψη και από τον τέως βουλευτή Γιάννη Παρασκευά και μια ομάδα συμπολιτών μας συναντηθήκαμε ένα βράδυ για να συζητήσουμε την δυνατότητα υλοποίησης της. Τότε για κάποιους λόγους δεν προχώρησε.
Η δραστηριότητα της εταιρείας αυτής θα είναι η οργάνωση και η διαχείριση του συστήματος συγκέντρωσης για ανακύκλωση όλων των μετάλλων που εμείς σπέρνουμε σήμερα δεξιά και αριστερά στα ποτάμια τα λαγκάδια και της ρεματιές (ψυγεία, κουζίνες, μεταλλικά βαρέλια, παλιοσίδερα, αλουμίνια, κλπ) ρυπαίνοντας το περιβάλλον του νησιού, όπως επίσης και του χρησιμοποιημένου χαρτιού (κιβώτια συσκευασίας, εφημερίδες, περιοδικά κλπ).
Αυτό προυποθέτει την δημιουργία ενός συστήματος διαχείρισης με ένα τηλέφωνο που θα υποδέχεται την πληροφορία από τους πολίτες και θα οργανώνει την παραλαβή τους, ως και του κατάλληλου χώρου για την προσωρινή αποθήκευση μέχρι να σταλούν στις βιομηχανίες ανακύκλωσης. Αυτονόητο είναι ότι θα πρέπει να αγοραστεί κάποιος στοιχειώδης μηχανολογικός εξοπλισμός που θα διευκολύνει στην όποια επεξεργασία απαιτείται για διαλογή, την φόρτωση και την διακίνηση. Ακόμα πως θα υπάρξει και ευέλικτος μηχανισμός για την διάθεση τους με κριτήριο την αναζήτηση της πλέον συμφέρουσας τιμής. Στην διαδικασία της συγκέντρωσης θα απασχοληθούν κατά προτεραιότητα οι Τσιγγάνοι που βρίσκονται εγκατεστημένοι στο νησί, όπως και τα φορτηγά που ήδη αυτοί έχουν. Άλλωστε αρκετοί από αυτούς αυτό κάνουν και σήμερα για να επιβιώσουν.
Το όφελος διπλό. Αφενός οργανώνεις μια δραστηριότητα που μπορεί να τους εξασφαλίσει μια σταθερή δουλεία και ένα ικανοποιητικό εισόδημα για να ζήσουν την οικογένεια τους και να τους υποχρεώσουμε πλέον να ενταχθούν στον δικό μας τρόπο ζωής. Από την άλλη, δρομολογείς μία δράση προστασίας του περιβάλλοντος, με ουσιαστική παρέμβαση στον έλεγχο της περιβαλλοντικής ρύπανσης και της δημιουργίας συνείδησης ανακύκλωσης.
Μέρος των εσόδων από την εμπορία των προϊόντων αυτής της ανακύκλωσης, θα διατίθενται για τις λειτουργικές δαπάνες και την μισθοδοσία των Τσιγγάνων που θα εργάζονται στη δράση αυτή. Ότι περισσεύει θα χρησιμοποιηθεί για δράσεις εκπαίδευσης των παιδιών τους και άλλους κοινωνικούς σκοπούς. Βέβαια η εταιρεία αυτή θα μπορούσε να εξασφαλίσει και σημαντικές κοινοτικές ενισχύσεις για αυτό το κοινωνικό της έργο, όπως επίσης ως non-profit organization να υποβάλει για χρηματοδότηση από κοινοτικούς πόρους προγράμματα που έχουν σχέση με την κοινωνική ένταξη αυτών των μειονοτήτων.

Φίλε Δήμαρχε,
Έκρινα σκόπιμο να σου καταθέσουμε αυτές τις απλές σκέψεις. Παρότι δε έχεις αρκετά ικανούς συνεργάτες που θα μπορούσαν να επεξεργασθούν αυτή την πρόταση στις λεπτομέρειες της, παρά ταύτα θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι είμαστε στην διάθεση σου για να τους συνδράμουμε με μια πιο εμπεριστατωμένη τεκμηρίωση.
Την επιστολή αυτή κοινοποιούμε και στους κκ. Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, τον Νομάρχη Δωδεκανήσου και τον Πρόεδρο της ΤΕΔΚ Δωδεκανήσου γιατί θεωρούμε ότι το πρόβλημα αφορά ολόκληρο το νησί και η λύση του πρέπει να αναζητηθεί μέσα από μια κοινή προσπάθεια. Ακόμα πιστεύω πως δεν θα έχεις αντίρρηση να δημοσιευθεί στα ΜΜΕ προκειμένου να μπει σε διαδικασία διαλόγου και αν συμφωνείτε, από κοινού τοπική αυτοδιοίκηση και ενεργοί πολίτες να δρομολογήσουμε την άμεση υλοποίηση της. Επιτέλους κ. Δήμαρχε ως τοπική κοινωνία ας φωνάξουμε πως σε αυτό το τόπο που οι «καγιέν» κάνουν καθημερινά παρέλαση πάνω στα πεζοδρόμια είναι ντροπή να αφήνουμε αυτά τα παιδιά των φαναριών να νιώθουν ως «παιδιά ενός κατώτερου θεού»

Με εκτίμηση
Δημήτρης Κούκουλας