Θυμάμαι πάρα πολλά χρόνια πριν, την ιστορία με τις “δυσφημίστριες” της Ρόδου. Τα δυο ευγενικά κορίτσια που ως κρατικοί υπάλληλοι, μετατέθηκαν να υπηρετήσουν στο νησί μας. Βιώνοντας δε την “ιδιαιτερότητα”, όπως την χαρακτήρισαν, της τοπικής κοινωνίας, έστειλαν μια επιστολή τους σε ένα από τα περιοδικά πανελλήνιας κυκλοφορίας της τότε εποχής. Για να περιγράψουν την εικόνα μας, μέσα από την δική τους ματιά. Δεν μας άρεσε το πορτρέτο μας. Όλοι οι μεγαλοσχήμωνες έπεσαν τότε επάνω τους για να τις κατασπαράξουν. Μηνύσεις, αγωγές, διασυρμός μέσα από τον τοπικό τύπο, διαπόμπευση. Γιατί απλά τόλμησαν να πουν κάποιες αλήθειες για την κοινωνία μας, που δεν μας άρεσαν. Και αντί να τους πούμε ευχαριστώ που τόλμησαν, αντί να κοιταχτούμε στο καθρέφτη για να δούμε την πραγματική εικόνα μας, με αναίσχυντη υποκρισία, τις εκδιώξαμε ως ανεπιθύμητες από το νησί.

Υποθέτω πως ενθυμήστε αυτό το περιστατικό και εσείς… Continue Reading →

Διάβασα τις προηγούμενες μέρες την ανοιχτή επιστολή προς την κοινωνία της Ρόδου, που δημοσίευσε γνωστός έμπορος συμπολίτης μας. Επειδή όπως γράφει, ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει δημόσια, γιατί τα “μαύρα κοράκια” που εδώ και πολύ καιρό φέρνουν βόλτες πάνω από τη Ρόδο. Και να μιλήσει εκθέτοντας την δική του άποψη: «για “ανθρώπους – τέρατα” στη κοινωνία του νησιού μας, δίχως ίχνος συνείδησης, δίχως φιλότιμο, έστω αυτό το ελάχιστο, που μπορεί να υπάρχει και στον τελευταίο μαφιόζο, τοκογλύφο ή στυγνό εκβιαστή του υποκόσμου, όταν βλέπει μπροστά του τη δυστυχία του συνανθρώπου του». Continue Reading →